مصر: الاعتداء الجنسي على الاطفال : وتغيير فى المناهج

Image

(Extremely grateful to the lovely Mohamed Ateya for translating this post – thank you!)

و ارتفع ذراعها الصغير فى الهواء و هتفت بشجاعة و حماس : “لقد فعلها والدى!!” سلمى _طفلة صغيرة تبلغ من العمر أربع سنوات_ قالتها و لم تكن تعلم حجم الصدمة و الالم التى خلفتها كلماتها بالمتدربين ربما لسنوات قادمة . فجاءت ردة الفعل المتحمسة لاحد المدربين قائلا “لا يحق لاحدهم ان يمس المناطق الخاصة فى جسدى” بينما قاموا بشجاعة (بالطبع شجاعة , فقد كنا بمصر فى النهاية ) بالاشارة الى أثدائهم و مؤخراتهم ليوضحوا للصغار أمامهم عن مقصدهم . و بعد جلسات خاصة لاستشارى الاطفال مع الطفلة تبين انه كان يتم التحرش بالطفلة من قبل والدها لفترة من الزمن . و بينما كانت الفتاة الشجاعة مع فريق العمل الشجاع الذين كانوا يؤدون دور رائد مع الاطفال قرروا ان يشركوا والدة الطفلة بالامر . و لكن انكرت الوالدة قول الطفلة و هددتها ان تصمت و قالت لها ان الاطفال الذين يكذبون تكون نهايتهم نار الجحيم , ولا تزال سلمى تعانى حتى الان . Continue reading

Egipto: El acoso sexual de menores y un cambio de curriculum

1461831_543504785735548_158165015_n

(A huge thank you to the incredible Zaha Kheir (zaha@kheir-translations.at) for translating this post)

Su pequeño brazo se alzó con valentía y entusiasmo cuando dijo “¡mi padre lo hace!” La pequeña Salma, de 4 años de edad, no tenía ni idea del impacto y el dolor que sus palabras iban a causar en sus entrenadores durante los años venideros. Esta viva respuesta le vino a la entrenadora mientras decía “ningún adulto puede tocar las partes privadas de mi cuerpo” al tiempo que con valentía (por supuesto con valentía, pues estamos hablando de Egipto) tocaban sus pechos y apuntaban a sus vaginas para indicar a los pequeños que se encontraban enfrente de ellos a qué se estaban refiriendo. Continue reading

Egypt – Sexual Abuse of Children: A Change in Curriculum

Her little arm flew up in the air with courage and enthusiasm as she said, “my daddy does that!!” Salma, the little 4 year old, did not have a clue of the shock and pain that her words were to cause the trainers for the next few years. This eager response came to the trainer saying “no adult can touch the private parts of my body” as they bravely (of course bravely, were in Egypt after all) touched their own breasts and pointed at their own bottoms and vaginas to indicate to the little people in front of them what they were talking about. Continue reading

Street Children: She was rosy cheeked and bright eyed. But she was raped at 9.

photo0157

“A faraway place… where there are no people, only the sea and trees. Where people live very far away, because people are bad and they hurt each other and those who are good aren’t able and don’t know how to do anything about the bad people and they can’t help me”. This was Amal’s description when we asked the children at the shelter to draw a picture of what the best place they could think of (her picture is above). Continue reading

Because THEY are OUR Children – Egypt

photo(1)

To get involved: https://www.facebook.com/clothesforEgyptsChildren

Right so this is the dream:

We set out collecting for Hope Village street babies and then realised what potential humans working together outside bureaucracy can have  Continue reading

: الائتلاف يتهم المرشد العام لجماعة الاخوان المسلمين … بالمتاجرة بأطفال مصر واستغلالهم وتعريض حياتهم للخطر

Below is a copy of the report submitted to the prosecutor general from the Egyptian Foundation for Advancement of the Childhood in relation to the use of children by the MB in their protests.

الائتلاف يتهم المرشد العام لجماعة الاخوان المسلمين …
بالمتاجرة بأطفال مصر واستغلالهم وتعريض حياتهم للخطر
تقدم اليوم الائتلاف المصرى لحقوق الطفل والذى يضم عدد 100 جمعية أهلية معنية بحقوق الطفل على مستوى الجمهورية – ببلاغ الى النائب العام المصرى تحت رقم (10929/ 31 يوليو 2013 عرائض النائب العام ) ضد كل من : السيد / محمد بديع – المرشد العام للاخوان المسلمين والسيد / صفوت حجازي – القيادى بجماعة الاخوان المسلمين و احد قيادات الاعتصام برابعة العدوية والسيد / محمد البلتاجى – القيادى بجماعة الاخوان المسلمين و احد قيادات الاعتصام برابعة العدوية والسيد /عاصم عبد الماجد – القيادى بجماعة الاخوان المسلمين و احد قيادات الاعتصام برابعة العدوية ، يتهمهم فيه بالاتجار بالاطفال واستغلالهم وتعريض حياتهم للخطر ، إستناداً إلى نص قانون الطفل المصرى المعدل بالقانون 126 لسنة 2008 فى المواد ( 1 ، 3 ، 96 ،291 المضافة الى قانون العقوبات ) …
كما طالب الائتلاف فى البلاغ الذى تضمن اتهام وزارة الداخلية بإعتبارها الجهة المسئولة عن إنفاذ القانون بضرورة إلزام وزارة الداخلية بإتخاذ كافة الاجراءات القانونية نحو تقاعس الدولة ممثلة فى وزارة الداخلية عن حماية هؤلاء الاطفال و دورها نحو توفير حقوق هؤلاء الاطفال فى الحياة الامنة المستقرة وحقهم فى التنشئة الصحية و الاجتماعية و النفسية السليمة وفقاً لنص اتفاقية حقوق الطفل فى المادة 19 …
كما أكد الائتلاف فى البلاغ على مسئولية أسر الأطفال المشاركين فى اعتصام رابعة العدوية وفقاً لنص قانون الطفل المصرى وطالب بتوقيع العقوبات عليهم لمسئوليتهم عن تعريض حياة أطفالهم للخطر.
وأخيراً يؤكد الائتلاف أن ما يحدث فى ميدان رابعة العدوية وميدان النهضة من استغلال ومتاجرة بأطفال مصر ما هو إلا تدمير لمستقبل أطفالنا وغرز لقيم العنف والأرهاب فى نفوسهم وسلوكياتهم وإزدراء المجتمع ودولتهم وتأصيل الكره والعداء الى وطنهم وقواتهم المسلحة وهى جريمة يجب أن لا تمر دون حساب.
الائتلاف المصرى لحقوق الطفل


Mr.Hany Helal
child rights expert
President of Egyptian Foundation for Advancement of the Childhood Condition(EFACC)

Straatkinderen en de grote droom over Burgerschap.

Left-Out-Image

This post has been kindly translated into Dutch by Maja Mischke <@majamischke> and can be found in English: Street Children and the Big Dream of Citizenship http://wp.me/p1sf3y-9Y

——————————————–

Het was duidelijk dat het 6-jarige meisje doods- en doodsbang was. De warme gele vloeistof die langs haar korte beentjes vol littekens naar beneden liep, voorbij haar knikkende knieën, sprak boekdelen. Haar heftige ademhaling en hartslag deden haar borst schokkend op en neer gaan terwijl haar smalle gebarsten lippen begonnen te trillen.

Ze keek naar de ingang van het inloopcentrum voor straatkinderen, waar ze zich op dat moment bevond. Een boze man met een lege blik in zijn ogen staarde haar daar vandaan aan. Haar vader was er achter gekomen waar ze de dag doorbracht.

Er is niet veel dat de staf van zo’n inloopcentrum kan doen om vaders of moeders tegen te houden als ze hun kinderen mee willen nemen, zelfs als ze op schrift toestemming hebben gegeven om ze daar permanent te laten verblijven. De wetten van Egypte belemmeren diegenen die kwetsbare kinderen willen beschermen tegen gewelddadige ouders.

Dus de staf moest toekijken hoe Taghreed zichzelf onderplaste van angst, terwijl ze aan haar pols de shelter werd uitgesleurd waar ze op een middag bescherming  had gezocht tegen de brandende zon. Het enige dat ze konden doen was bidden dat ze haar ooit weer zouden zien, maar dan hopelijk zonder littekens en blauwe plekken waarmee ze al eerder bij hen was gekomen.

Taghreed is geen straatkind dat helemaal alleen is. Ze heeft haar hele leven op straat geleefd met haar vader, moeders, broertjes en zusjes. Ze zijn ‘travellers’ en leven in de straten van de steden waartussen ze heen en weer trekken, synchroon met de religieuze festivals die er plaatsvinden. Want dan valt er wat te verdienen voor vader: hij laat zijn kinderen klein plastic speelgoed verkopen of –als dat niet lukt- bedelen. Natuurlijk is de aalmoes in de Egyptische samenleving van groot belang, maar je druk maken over waar die aalmoezen heengaan of je afvragen wat er effectiever zou kunnen zijn dan wat geld weggeven, gebeurt maar zeer zelden.

Taghreed vond het helemaal niet leuk om die spullen te verkopen waarvoor haar vader al haar geld afpakte. En heel begrijpelijk: ze vond haar vader ook helemaal niet leuk. Toen ze na een paar weken weer was teruggekeerd naar de shelter, vroeg de psycholoog haar waarom ze zo bang was voor haar vader terwijl ze zelf zo’n klein krachtig meisje was. Zonder enige schaamte vertelde Taghreeb over de manieren waarop haar vader haar vastzette in metalen kettingen, met de ketenen om haar enkels en polsen op slot, waarna hij haar net zo lang sloeg tot hij totaal was uitgeput. Veel straatkinderen liegen om sympathie op te wekken en zo wat geld los te peuteren. Maar Taghreed wist dat Shaimaa haar geen geld zou gaan geven. Bovendien namen de littekens op haar lichaam elke twijfel over het waarheidsgehalte van haar verhaal weg.

Uiteindelijk liep het uitgebuite meisje weg. Ze schoor haar haren, bond haar borsten af en leefde op straat als een jongen, in een poging om zichzelf te beschermen. Ze vertelt me dat ze diegenen die haar onrecht hebben gedaan op straat makkelijker kan vergeven dan haar ouders, waarvan ze altijd heeft geweten dat die haar juist daartegen hadden moeten beschermen.

Taghreed is één van de meest speciale en mooie meisjes die ik ooit heb gekend. Ze is betrouwbaar en loyaal en vergeet het nooit als iemand iets goeds voor haar heeft gedaan. Ze zit tegenover me, houdt haar vijf maanden oude baby vast en vertelt me over haar droom om een eigen ID te hebben voor haar en haar kind. Dat is het;  dat is waar ze van droomt. Maar het is een droom die geen van ons, die van haar houden en om haar geven, makkelijk voor haar kunnen realiseren. De ouders van Taghreed zijn niet getrouwd; haar vader slaat haar elke keer in elkaar als ze hem ervan probeert te overtuigen met haar mee te gaan om zo’n ID te bemachtigen en de bureaucratie schrijft voor dat het niet voor elkaar komt zonder zijn medewerking.

Er zijn vrouwen in Egypte die vechten voor gelijke rechten, voor het recht om te werken, om de voogdij voor hun kinderen, om te kunnen scheiden. Taghreed is een jonge vrouw die vecht voor het recht om te bestaan in de ogen van de staat, het recht om erkend te worden als burger, het recht om (in haar eigen woorden) te bestaan als mens. Dit zijn geen problemen die wij als samenleving kunnen oplossen door in het voorbijgaan wat geld te geven aan een straatkind waar we medelijden mee hebben. Of een paar pond vlees tijdens Eid (Offerfeest) zodat we aan onze religieuze verplichtingen voldoen.

Wij, als de eerzame burgers die we zeggen te zijn, zouden verontwaardigd moeten zijn over het feit dat sommigen ervoor moeten vechten om gemist te worden als ze overleden zijn, om een papiertje vast te kunnen houden zodat ze basale zorg krijgen als ze een ziekenhuis worden binnengebracht of basale scholing kunnen krijgen ook al levert ze dat uiteindelijk misschien helemaal niet veel op.

We moeten zo verontwaardigd zijn dat die woede verandering teweeg brengt. We moeten de sociale akkoorden weigeren te ondertekenen als zij diegenen buitensluiten die te arm, te zwak, te bang zijn om zichzelf onze wereld binnen te vechten. Onze wereld waarin we zó blind zijn geworden dat we verbaasd zijn als we horen dat iemand geen ID heeft.

Ik ken iemand die in het buitenland een ID kreeg op de dag van aanvraag omdat ze geld en connecties had. Taghreed is nu al tien jaar lang misbruikt en geslagen en heeft heen en weer gereisd met geld dat ze heeft verdiend op een manier die ze haat. En het heeft niets opgeleverd. Ze heeft nog steeds geen ID.

Als u dit leest en u weet een manier om Taghreed te helpen en ervoor te zorgen dat ze een ID krijgt zonder bemoeienis van haar vader en zonder dat haar ouders moeten trouwen, stuur me dan een email: nelly.ali@gmail.com Taghreed en ik willen daar allebei heel graag meer over weten.

En als u het ook niet weet, vertel dan iedereen erover die u kent- en vertel ze dat voordat we ons druk maken over met welke hand te eten zodat de duivel ons niet zal bezoeken, we een hand moeten uitsteken naar diegene van wie de polsen in kettingen en ketenen zijn. Voordat we ons druk maken dat we nooit met onze linkervoet een toilet binnen stappen, moeten we ons eerst eens druk maken over de voeten die op de zwakkeren stappen omdat hun stemmen onze oren niet bereiken.

Taghreed heeft zichzelf ooit aan een gewelddadige groepsverkrachting gegeven om een jong meisje, nieuw op straat en nog maagd, te beschermen. Zulke loyaliteit verdient op zijn minst een ID.