‘Hunting Street Children Like Dogs and Shooting Them” is NOT the Solution! My Response to the Horrific Op-Ed in AlMasry AlYoum Today

I am writing this blog post today out of pure and simple RAGE!!

 

An article published in Al Masry Al Youm (regrettably, but appropriately named “The Egyptian Today”), an Op-Ed contributor, whom I contest should be arrested for hate speech and locked up pending investigation of being a dangerous psychopath, wrote an article entitled “Street Children: The Brazilian Solution”.

 

In this article, the author starts out by listing the dangers to society that street children contribute to; naming HIV/AIDS among the ‘crimes’ that they are responsible for, alongside rape, murder, etc. After listing these, the writer reminds us of the Brazilian ‘solution’ which, he says may be regrettable, but bravely, in light of it’s economic hardship. He applauds the difficult decision the Brazilian authorities took, noting how inhuman and desperate the measure was, but how necessary. He also mentions that despite the population knowing what was happening, they decided to turn a blind eye for the greater good of the hard working, worthy citizens who would benefit from this ‘determined decision’ to bring back order to the city. He says they knew it would be more ethical to help the children reintegrate into society, but that this would come with a high economic cost that they could not afford. He concludes by saying, it is by taking brave measures such as this, that the Brazilian solution worked in ridding the main streets of street children and pushing what was left over from them in to favelas. He notes that the so called ‘success’ may not excuse the action, but what it does do is demonstrate a real will for correcting the ills of society and he links this to a following rise of employment.

 

For those of you who are unfamiliar with the events the author is referring to, here is an unemotional, factual summary. Death squads in Brazil, shot children whist they were sleeping outside churches. 50 homeless children were sleeping on the grounds of the Candelaria cathedral in downtown Rio de Janeiro, when a group of gunmen drove past, shooting unarmed, sleeping children, to their deaths. Those who did not die, were abducted, beaten, tortured and shot. They died a few days later.

 

I am unsure as to the level I need to engage this author with but let me keep this brief and simple, as I am unsure he has the intellectual capacity of understanding much of what I will say – despite the fact that you are a professor of philosophy in Egypt (apparently). Sir, Nazi initiatives have done nothing over the ages but bring shame to both the leaders and followers and blind eyes of those who live within a discourse of those beliefs. Street children are not a disease for which you try to find a cure. Street children are but a symptom of the ills, not only of society but of delusional and weak governments and states that cannot stop the vulnerable children from escaping abusive homes and adults and finding refuge in the dangers of the street.

 

The children you speak of and whom you place the burden of responsibility on, for a failing society, are the same children I have worked for, for over two years. They are children who have escaped torture, ran away from being tied and scorched with boiling water for not cleaning well, for not giving blow jobs to step parents well, children who are too young to endure sexual, emotional, psychological, financial abuse. I invite you, Sir, to come and work with us for a few nights and visit the children who sleep huddled together for safety under bridges, who get raped every night but still feel safer than in their own homes or the correctional institutions where they are tied to beds and beaten with their wooden frames. I invite you to accompany us, who work with these children, to the maternity ward and see the abuse of the staff there towards the frightened 13 or 14 year olds who we take in to give birth as they carry the shame, alone, of being raped by a family member, or a police man, or a carer, or someone on the street. I invite you, Sir, to come with us as we try and issue ID, birth or death certificates for those who do not even make is as second class citizens. Only then, Sir, can you be in a place to suggest ‘brave’ solutions!

 

But let me speak to you, in a manner that you may understand a little better: Thanks for your suggestion of how we might improve the ills of Egypt, but it DOESN’T actually work. On 30th April 1996 those police officers involved in the shooting were sentenced to 309 years in prison – not so much of a blind eye after all. Also, the latest statistics show that there are almost 8,000,000 street children in Brazil (800,00 of them child prostitutes) and the unemployment rate in 1993 in Brazil was 5.4%, this year it’s 5.2% (21 years later). I recommend you do your research before suggesting that stealing the lives of children is the recommendation for demonstrating state seriousness in adopting correctional approaches to it’s problems.

 

I agree with you on one thing: a need for a government to show bravery. But, Sir, we are not cavemen, neither are we Nazi’s. Bravery must be shown by our governments in admitting they have not got the first clue on how to solve the problems that lead children to the street. They must be humble in admitting they need help from professional researchers and NGO staff to get together and find out what’s leading the children to the streets, why they stay there and they must be brave in investing money to trial solutions of monitored alternative care where families have abused their children out of their homes! This Mr Op-Ed writer is a far braver solution.

 

Below are a couple of photos of some of the street children I have met, none of them have committed crimes, none have raped anyone, none have HIV/AIDS, none are stealing anyone’s jobs. Does your suggestion for brave measures include ‘fishing’ and ‘shooting’ these little ones? Or will the cute ones escape the executioner?!

ImageImageImage

Update: The article has been successfully taken down from the Newspaper’s online website!! Well done for the public outrage that made the newspaper bring it down!! For those who missed it… Here is a copy

BqlFURfCIAEvfLA

Advertisements

Straatkinderen en de grote droom over Burgerschap.

Left-Out-Image

This post has been kindly translated into Dutch by Maja Mischke <@majamischke> and can be found in English: Street Children and the Big Dream of Citizenship http://wp.me/p1sf3y-9Y

——————————————–

Het was duidelijk dat het 6-jarige meisje doods- en doodsbang was. De warme gele vloeistof die langs haar korte beentjes vol littekens naar beneden liep, voorbij haar knikkende knieën, sprak boekdelen. Haar heftige ademhaling en hartslag deden haar borst schokkend op en neer gaan terwijl haar smalle gebarsten lippen begonnen te trillen.

Ze keek naar de ingang van het inloopcentrum voor straatkinderen, waar ze zich op dat moment bevond. Een boze man met een lege blik in zijn ogen staarde haar daar vandaan aan. Haar vader was er achter gekomen waar ze de dag doorbracht.

Er is niet veel dat de staf van zo’n inloopcentrum kan doen om vaders of moeders tegen te houden als ze hun kinderen mee willen nemen, zelfs als ze op schrift toestemming hebben gegeven om ze daar permanent te laten verblijven. De wetten van Egypte belemmeren diegenen die kwetsbare kinderen willen beschermen tegen gewelddadige ouders.

Dus de staf moest toekijken hoe Taghreed zichzelf onderplaste van angst, terwijl ze aan haar pols de shelter werd uitgesleurd waar ze op een middag bescherming  had gezocht tegen de brandende zon. Het enige dat ze konden doen was bidden dat ze haar ooit weer zouden zien, maar dan hopelijk zonder littekens en blauwe plekken waarmee ze al eerder bij hen was gekomen.

Taghreed is geen straatkind dat helemaal alleen is. Ze heeft haar hele leven op straat geleefd met haar vader, moeders, broertjes en zusjes. Ze zijn ‘travellers’ en leven in de straten van de steden waartussen ze heen en weer trekken, synchroon met de religieuze festivals die er plaatsvinden. Want dan valt er wat te verdienen voor vader: hij laat zijn kinderen klein plastic speelgoed verkopen of –als dat niet lukt- bedelen. Natuurlijk is de aalmoes in de Egyptische samenleving van groot belang, maar je druk maken over waar die aalmoezen heengaan of je afvragen wat er effectiever zou kunnen zijn dan wat geld weggeven, gebeurt maar zeer zelden.

Taghreed vond het helemaal niet leuk om die spullen te verkopen waarvoor haar vader al haar geld afpakte. En heel begrijpelijk: ze vond haar vader ook helemaal niet leuk. Toen ze na een paar weken weer was teruggekeerd naar de shelter, vroeg de psycholoog haar waarom ze zo bang was voor haar vader terwijl ze zelf zo’n klein krachtig meisje was. Zonder enige schaamte vertelde Taghreeb over de manieren waarop haar vader haar vastzette in metalen kettingen, met de ketenen om haar enkels en polsen op slot, waarna hij haar net zo lang sloeg tot hij totaal was uitgeput. Veel straatkinderen liegen om sympathie op te wekken en zo wat geld los te peuteren. Maar Taghreed wist dat Shaimaa haar geen geld zou gaan geven. Bovendien namen de littekens op haar lichaam elke twijfel over het waarheidsgehalte van haar verhaal weg.

Uiteindelijk liep het uitgebuite meisje weg. Ze schoor haar haren, bond haar borsten af en leefde op straat als een jongen, in een poging om zichzelf te beschermen. Ze vertelt me dat ze diegenen die haar onrecht hebben gedaan op straat makkelijker kan vergeven dan haar ouders, waarvan ze altijd heeft geweten dat die haar juist daartegen hadden moeten beschermen.

Taghreed is één van de meest speciale en mooie meisjes die ik ooit heb gekend. Ze is betrouwbaar en loyaal en vergeet het nooit als iemand iets goeds voor haar heeft gedaan. Ze zit tegenover me, houdt haar vijf maanden oude baby vast en vertelt me over haar droom om een eigen ID te hebben voor haar en haar kind. Dat is het;  dat is waar ze van droomt. Maar het is een droom die geen van ons, die van haar houden en om haar geven, makkelijk voor haar kunnen realiseren. De ouders van Taghreed zijn niet getrouwd; haar vader slaat haar elke keer in elkaar als ze hem ervan probeert te overtuigen met haar mee te gaan om zo’n ID te bemachtigen en de bureaucratie schrijft voor dat het niet voor elkaar komt zonder zijn medewerking.

Er zijn vrouwen in Egypte die vechten voor gelijke rechten, voor het recht om te werken, om de voogdij voor hun kinderen, om te kunnen scheiden. Taghreed is een jonge vrouw die vecht voor het recht om te bestaan in de ogen van de staat, het recht om erkend te worden als burger, het recht om (in haar eigen woorden) te bestaan als mens. Dit zijn geen problemen die wij als samenleving kunnen oplossen door in het voorbijgaan wat geld te geven aan een straatkind waar we medelijden mee hebben. Of een paar pond vlees tijdens Eid (Offerfeest) zodat we aan onze religieuze verplichtingen voldoen.

Wij, als de eerzame burgers die we zeggen te zijn, zouden verontwaardigd moeten zijn over het feit dat sommigen ervoor moeten vechten om gemist te worden als ze overleden zijn, om een papiertje vast te kunnen houden zodat ze basale zorg krijgen als ze een ziekenhuis worden binnengebracht of basale scholing kunnen krijgen ook al levert ze dat uiteindelijk misschien helemaal niet veel op.

We moeten zo verontwaardigd zijn dat die woede verandering teweeg brengt. We moeten de sociale akkoorden weigeren te ondertekenen als zij diegenen buitensluiten die te arm, te zwak, te bang zijn om zichzelf onze wereld binnen te vechten. Onze wereld waarin we zó blind zijn geworden dat we verbaasd zijn als we horen dat iemand geen ID heeft.

Ik ken iemand die in het buitenland een ID kreeg op de dag van aanvraag omdat ze geld en connecties had. Taghreed is nu al tien jaar lang misbruikt en geslagen en heeft heen en weer gereisd met geld dat ze heeft verdiend op een manier die ze haat. En het heeft niets opgeleverd. Ze heeft nog steeds geen ID.

Als u dit leest en u weet een manier om Taghreed te helpen en ervoor te zorgen dat ze een ID krijgt zonder bemoeienis van haar vader en zonder dat haar ouders moeten trouwen, stuur me dan een email: nelly.ali@gmail.com Taghreed en ik willen daar allebei heel graag meer over weten.

En als u het ook niet weet, vertel dan iedereen erover die u kent- en vertel ze dat voordat we ons druk maken over met welke hand te eten zodat de duivel ons niet zal bezoeken, we een hand moeten uitsteken naar diegene van wie de polsen in kettingen en ketenen zijn. Voordat we ons druk maken dat we nooit met onze linkervoet een toilet binnen stappen, moeten we ons eerst eens druk maken over de voeten die op de zwakkeren stappen omdat hun stemmen onze oren niet bereiken.

Taghreed heeft zichzelf ooit aan een gewelddadige groepsverkrachting gegeven om een jong meisje, nieuw op straat en nog maagd, te beschermen. Zulke loyaliteit verdient op zijn minst een ID.

Street Children and the Big Dream of Citizenship

Left-Out-Image

There was no mistaking the horror this six year old girl was experiencing. Nothing more telling of the fear than the warm yellow fluid running down her short, scarred legs as her knees started to visibly shake. There was little mistaking the heaving chest as her heartbeats escalate while the quiver of her small, cracked lips began. Following her gaze to the door of the drop in centre for street children she was at, an angry man with blank eyes stood gazing right at her. Her father had found out where she was spending the day.

There is little the staff at day care centres can do to stop fathers or mothers coming to take their children, little they can do even if they had signed them in to permanent shelters. The law handicaps those who are trying to protect vulnerable children from abusive parents. Staff had to watch Taghreed be pulled by the wrist as she wet herself leaving the shelter which she had escaped one afternoon’s scorching sun to. All they could do was pray that they would see her again, minus the scars and bruises she had returned to them with previously.

Taghreed is not a lone street child. She has lived all her small number of years on the street with her father and mothers and siblings. They are travellers living on the streets of the cities they migrate back and forth between depending on which had a “mowlid” that the father could use his kids to sell little plastic toys or to beg if that didn’t work. Our society is one of alms, of course, but to care about where those alms went or what would be more affective than giving a few pounds, rarely is the case.

Taghreed didn’t like selling stuff for which her father took all her money; she didn’t like her father either – understandably. And when she found her way back after a couple of weeks to the day care centre, the psychologist asked her why she was so afraid of her father when she was such a strong little girl herself. Without shame, Taghreed recounted the ways in which her father ties her up in metal chains, locking the shackles at her ankles and wrists and beating her till he can no longer lift a finger. Many street kids lie to gain sympathy in hope for a pound or two. But Taghreed knew Shaimaa was not going to give her money; her body also bared witness to the genuineness of her account.

Eventually, the exploited girl ran away. She shaved her hair, bound her breasts and lived as a boy trying to protect herself on the streets. She tells me she could forgive those who did her wrong on the street far more than the parents she knew were meant to protect her. Taghreed is one of the most special and beautiful girls I have known. She is trustworthy and loyal and never forgets a good deed done for her. As she sits holding her cheerful 5 month old baby, she tells me her dream is to get ID for her and her child. That’s it – that is what she dreams of. But it’s a dream none of us who love and care about her have found easy to realise for her. Taghreed’s parents are not married; her father beats her every time she goes to try to convince him to go with her to get an ID issued and bureaucracy means she cannot get it done without him.

So unlike women fighting for equal rights, for employment rights, for child care rights, for divorce rights, Taghreed is a young woman fighting for the right to exist in the state, the right to be recognised as a citizen, the right, in her own words “to be human”. These are not things that we, as a society, can cure with giving a few pounds to passing street kids we feel sorry for, or a few pounds of meat during Eid to satisfy religious obligation.

We must, as the “honourable” citizens we like to think of ourselves as, be outraged that some are still fighting to be missed when they are dead, to hold pieces of paper that ensure the basic treatment at hospital if they fall ill, a basic education even if wont take them anywhere. We must be so outraged that this rage brings about change. We must refuse the social contracts we are in if they do not embrace those too poor, too weak, too scared to fight their way into our worlds – worlds in which we have become so blind that we are surprised to hear that some do not hold ID. I know someone who had their ID issued the same day it was requested while they were in a foreign country because they had the money and connections. Taghreed has spent ten years of her life being beaten and abused, travelling back and forth with money she has hated making and to no avail.

If you are reading this and know any way to help Taghreed get her ID without her father having to be there, without her parents having to be married, email me: nelly.ali@gmail.com – Taghreed and I need to hear from you. If you can’t, then tell everyone you know – tell them that before we concern ourselves with which hand to eat with so the devil doesn’t join us, we must extend that hand to those whose wrists are tied in chains, before we concern ourselves with never entering the toilet with our left foot, we must first concern ourselves with lifting the feet that step on the weak because their voices don’t make their way to our ears.

Taghreed once gave herself to a violent gang rape to save a new virgin on the street – the least that sort of loyalty deserves is ID.