Straatkinderen: de ketenen van kwetsbaarheid

Street Children and the Shackles of Vulnerability: translated kindly by Maja Mischke (original post in English here  http://wp.me/p1sf3y-ge )

————-

Deze blog is voor Farah. Haar ongelofelijke moed en kracht blijven voor mij onovertroffen.

Eén van de dingen die me steeds weer frapperen bij mijn werk met straatkinderen is hoe uitgesproken ze zijn. Ik ben iedere keer weer verrast, zelfs met stomheid geslagen door hoe goed ze zich uit kunnen drukken met woorden, met een enkele zin.

Terwijl ik met Maya sprak (ik kende haar al een paar maanden), voelde ik dat ik een stapje dichterbij durfde te zetten: “Ik weet dat je stiefmoeder wreed was en je vader altijd haar kant koos. Maar soms klinkt het alsof het leven dat je op straat leidde nog veel wreder was. Veel mensen vragen me:  waarom kiezen kinderen zoals jij voor de straat als het thuis minder gevaarlijk is?”

Waarop ze antwoordde: “Omdat het gemakkelijker is om de straat te vergeven: je verwacht niet dat de straat van je houdt, zoals je dat van je familie verwacht.”

Maya’s leven –zowel op straat als daarbuiten- is vervuld met redenen om alle geloof in de wereld en de menselijkheid te verliezen; haar veerkracht en lach is voldoende om het te herwinnen. Het is één van de dingen die ik van Maya heb geleerd: de keuze tussen twee nadelen, tussen twee slechtste scenario’s. Straatkinderen als Maya roepen verschillende reacties op bij de mensen die haar ontmoeten en haar verhaal horen, omdat ze in een opeenvolging van keuzes vaak de verkeerde heeft gemaakt. De minder toleranten zal het ontgaan dat de verwaarlozing en het misbruik waaronder ze heeft geleden sinds ze drie jaar oud was haar mogelijk niet hebben voorzien van de vaardigheid om het beter te doen. Voor andere kinderen is de straat niet een keuze tussen twee onfortuinlijke wreedheden, maar de enige manier om te overleven.

Het is een misverstand dat armoede de voornaamste oorzaak is voor het feit dat kinderen op straat leven. Het opbreken van gezinnen en geweld zijn de echte valkuilen. Misbruik. Waarom zou Farah anders op straat zijn?

Farah is een ongelofelijk mooi 14-jarig meisje. Toen ze 12 werd vond Medhat, haar oom van moeders kant, het hoog tijd dat ze deel ging uitmaken van zijn prostitutienetwerk. Hij deed haar geen voorstel: ze werd gewoon geacht in de voetstappen van haar moeder te treden. Farah’s moeder had jarenlang geld in haar broers laatje gebracht en Medhat verwachtte dat Farah flink aan zijn inkomen zou kunnen bijdragen. Zo moedig als ze was, weigerde Farah. Klant na klant klaagde erover hoe Farah naar de ontmoetingen gesleept moest worden en uiteindelijk nam Medhat zijn toevlucht tot geweld.

Farah werd gedurende 8 maanden aan een ketting geklonken die aan het plafond was vastgemaakt. In deze eenzame wereld die haar nieuwe thuis werd, in deze positie, werd Farah dagelijks door haar oom verkracht. Ze kreeg hangend te eten, ze deed hangend haar behoefte, ze sliep in haar ketenen. En in haar opstandige veerkracht weigerde het kleine meisje toe te geven.

Nu moeten we het in verband met veerkracht even over kwetsbaarheden hebben. Het lichaam van een kind, de zwakheid ervan, de beperkingen die het heeft, maar ook het vermogen een stem te laten horen en keuzes te maken om de eigen realiteit vorm te geven, alsook de fysieke kwetsbaarheid van een kind: al dat is juist hetgene dat door de volwassen wereld dient te worden beschermd, als was het een dure plicht.

Het ontbreken van die bescherming heeft ertoe geleid dat de moed van Farah afnam om beslissingen te nemen die ze niet vol kon houden. En het was toen haar lichaam nog verder verzwakte, toen de ketenen nog strakker waren gemaakt, het metaal door haar huid heen knaagde tot op haar botten, dat ze haar volgende beslissing nam.

Farah vertelde haar oom dat ze het opgaf, dat hij had gewonnen. Ze vertelde hem dat ze het ‘brave meisje’ zou zijn dat hij zich gewenst had en dat ze zou doen wat hij wilde. Terwijl hij haar losmaakte, terwijl hij de sloten opende van de kettingen die haar polsen en dunne enkels gebonden hielden, plande ze haar ontsnapping. Farah rende naar het raam en gooide zichzelf naar beneden vanaf de derde verdieping.

Hoe ze het heeft overleefd is voor ons allen bij de shelter onbekend. Het aantal gebroken botten was het bewijs voor de wanhoop en de prijs die dit kleine meisje betaalde voor die fysieke kwetsbaarheden en veerkrachtige keuzes. Ze werd niet alleen om haar gebroken botten naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis gedragen, maar ook voor de doorgesleten plekken in de huid bij haar bovenbenen en billen, veroorzaakt doordat ze zichzelf maandenlang had bevuild. En voor de brandplekken daar waar ze was vastgebonden. Maar hoe zat het met de verkrachtingen? Hoe zat het met het trauma? En met de toekomst? Wiens verantwoordelijkheid was het om dat alles te helen?

Toen ze voldoende hersteld was, vertrok ze. Naar de straat. En toen verwees de politie haar naar onze shelter. Het moment dat ze binnen kwam lopen is onvergetelijk voor iedereen die daarbij aanwezig was. Shaimaa heeft me verteld dat ze soms nog over Farah’s polsen droomt.

Waarom ik u dit verhaal vertel, lezer? Het is niet alleen om zomaar even uw hart te breken. Ik heb het niet eens geschreven om u eraan te herinneren dat achter elk meisje dat op straat leeft een individueel en persoonlijk levensverhaal schuilgaat. Ik heb dit geschreven zodat we andere vragen kunnen gaan stellen. Ik deel dit om te laten zien dat het ineffectief is veel kinderen ervan te proberen te overtuigen dat het leven op straat slecht voor ze is. Voor kinderen zoals Farah, en helaas zijn er velen zoals zij, staat de straat voor hoop, vrijheid en vriendschap en onvoorspelbaarheid. Totdat wij begrijpen wat de straat echt betekent voor deze kinderen, totdat we NIET meer als eerste proberen ze te verenigen met hun families zodat we onze subsidies veilig stellen, totdat we ze alternatieven kunnen bieden…zouden we wel eens meer kwaad dan goed kunnen doen.

Crianças de rua: os grilhões da Vulnerabilidade

Este blog é para Farah, cuja coragem e força incrível permanecem inigualáveis em minha mente.

 

Uma das coisas que estou mais surpreso com o meu trabalho com crianças de rua é a forma como eles são articulados. Eles muitas vezes surpresa e humilde me com o quão bem eles podem expressar-se na narrativa. Enquanto fala com Maya, a quem eu agora tinha conhecido há alguns meses, eu senti que eu poderia forçar um pouco mais “Eu sei que sua mãe passo foi cruel e seu pai sempre teve o seu lado, mas às vezes parece que a vida que você levou na rua era muito mais cruel. Muitas pessoas me perguntam por que as crianças gostam de você escolher a rua, se não é tão perigoso em casa? “, Ao que ela respondeu:” porque é mais fácil de perdoar a rua, você não espera que ele te amar do jeito que você faz com o seu família “.

 

A vida de Maya tanto dentro como fora da rua é uma cheia de motivos para fazer você perder a fé no mundo e da humanidade, sua capacidade de resistência e risos, o suficiente para fazer você recuperá-la. É uma das coisas que aprendi com Maya, o poder de escolha entre dois males, entre os dois piores cenários. Crianças de rua, como Maya pode e geram respostas diferentes de pessoas que conhecê-la e ouvir a história dela, porque em uma série de escolhas, ela é muitas vezes feito as coisas erradas. A menos tolerantes vai deixar de ver que a negligência e abuso que sofreu em três anos de idade, não pode ter o seu equipado com o que é preciso para fazer melhores. Para outras crianças, a rua não é uma escolha entre dois crueldades lamentável, mas a única opção para a sobrevivência.

 

A pobreza é muitas vezes injustamente fez culpado como a razão pela qual as crianças de primeira linha são empurrados para as ruas. Desagregação familiar e violência são os verdadeiros culpados. Abuso é a culpa. Por que outra razão Farah estar na rua?

 

Farah é uma incrivelmente bela 14-year-old girl. Quando ela fez 12 anos, seu tio materno, Medhat, decidiu que era hora de Farah para participar de sua rede de prostituição. Ele ofereceu-lhe nenhuma proposta, ela era apenas a seguir os passos de sua mãe. A mãe de Farah foi trazendo dinheiro para seu irmão há anos e Medhat tinha grandes esperanças para o jovem Farah para acrescentar mais a este resultado. Admirável em todas as suas decisões, Farah recusou. Cliente após cliente iria reclamar Farah sendo arrastado para onde estavam e, eventualmente, Medhat teve de recorrer à violência audição.

 

Farah foi preso durante 8 meses a partir do teto. Neste mundo solitário que se tornou sua nova casa, e nesta posição, Farah foi estuprada diariamente por seu tio. Ela foi alimentada enforcamento, foi ao banheiro enforcamento, dormiam em suas algemas, e em sua capacidade de resistência, a menina se recusou a dar dentro.

 

É aqui foram precisa considerar as vulnerabilidades ao falar de resiliência. O corpo de uma criança, é fraqueza, é limitação, que apesar de tudo agência e de voz pode fazer para mudar posicionamentos, a vulnerabilidade física das crianças é a mesma coisa que o mundo adulto tem o dever de proteger. É esta falta de proteção, o que decepcionou a coragem de tomar decisões Farah ela não podia viver. E foi quando o corpo tornou-se ainda mais fraco, quando as amarras se tornou mais apertado, o roer de metal é muito além de sua pele até os ossos, ela fez sua próxima decisão.

 

Farah disse a seu tio que ela desistiu, que tinha ganhado. Ela disse que seria a “boa menina” que ele queria e ela fazer o que ela quiser. Desencadear-la, transformando as fechaduras das correntes que aprisionam os tornozelos e os pulsos finos, sua fuga foi planejada. Farah correu para a janela e se jogou do quarto andar.

 

Como ela sobreviveu é desconhecido para todos nós no abrigo. O número de ossos quebrados era manifesto de o desespero eo preço esta menina pago por essas vulnerabilidades físicas e escolhas resistentes. Ela foi levada para o hospital mais próximo, não só para os ossos, mas também para a pele desgastada em suas coxas e nádegas de ter molhado e sujo-se todos os meses, das queimaduras, onde foi amarrado. Mas, o que dizer do estupro? O que o trauma? E sobre o futuro? Cuja responsabilidade era para curar isso?

 

Quando ela estava bem o suficiente para ir embora, ela saiu para a rua. Foi então que a polícia encaminhou para o abrigo. No momento em que ela entrou em um momento em que todos os que estavam lá nunca vai esquecer. Shaimaa me diz que ela ainda pode ver os pulsos da garota de seus sonhos.

 

Por que eu disse que essa história, leitor? Você está enganado a pensar que é apenas para quebrar o seu coração. Eu nem sequer escrito como um lembrete das histórias individuais de cada uma das meninas na rua, como costumo fazer. Eu escrevi isso para que possamos começar a fazer perguntas diferentes. Eu estou compartilhando isso para demonstrar que a tentativa de convencer muitas crianças que a rua é ruim para eles é ineficaz. Para as crianças, como Farah, e, infelizmente, há muitos, a rua é a esperança, é liberdade, é amizade, é imprevisível. Até entendemos o significado da rua para as crianças, até que a primeira coisa que fazemos com eles não é reintegrá-los com suas famílias como prioridade para garantir mais financiamento, até que possamos oferecer alternativas, então podemos estar fazendo mais mal do que bem.