Street Children: She was rosy cheeked and bright eyed. But she was raped at 9.

photo0157

“A faraway place… where there are no people, only the sea and trees. Where people live very far away, because people are bad and they hurt each other and those who are good aren’t able and don’t know how to do anything about the bad people and they can’t help me”. This was Amal’s description when we asked the children at the shelter to draw a picture of what the best place they could think of (her picture is above). Continue reading

Because THEY are OUR Children – Egypt

photo(1)

To get involved: https://www.facebook.com/clothesforEgyptsChildren

Right so this is the dream:

We set out collecting for Hope Village street babies and then realised what potential humans working together outside bureaucracy can have  Continue reading

Straatkinderen en de grote droom over Burgerschap.

Left-Out-Image

This post has been kindly translated into Dutch by Maja Mischke <@majamischke> and can be found in English: Street Children and the Big Dream of Citizenship http://wp.me/p1sf3y-9Y

——————————————–

Het was duidelijk dat het 6-jarige meisje doods- en doodsbang was. De warme gele vloeistof die langs haar korte beentjes vol littekens naar beneden liep, voorbij haar knikkende knieën, sprak boekdelen. Haar heftige ademhaling en hartslag deden haar borst schokkend op en neer gaan terwijl haar smalle gebarsten lippen begonnen te trillen.

Ze keek naar de ingang van het inloopcentrum voor straatkinderen, waar ze zich op dat moment bevond. Een boze man met een lege blik in zijn ogen staarde haar daar vandaan aan. Haar vader was er achter gekomen waar ze de dag doorbracht.

Er is niet veel dat de staf van zo’n inloopcentrum kan doen om vaders of moeders tegen te houden als ze hun kinderen mee willen nemen, zelfs als ze op schrift toestemming hebben gegeven om ze daar permanent te laten verblijven. De wetten van Egypte belemmeren diegenen die kwetsbare kinderen willen beschermen tegen gewelddadige ouders.

Dus de staf moest toekijken hoe Taghreed zichzelf onderplaste van angst, terwijl ze aan haar pols de shelter werd uitgesleurd waar ze op een middag bescherming  had gezocht tegen de brandende zon. Het enige dat ze konden doen was bidden dat ze haar ooit weer zouden zien, maar dan hopelijk zonder littekens en blauwe plekken waarmee ze al eerder bij hen was gekomen.

Taghreed is geen straatkind dat helemaal alleen is. Ze heeft haar hele leven op straat geleefd met haar vader, moeders, broertjes en zusjes. Ze zijn ‘travellers’ en leven in de straten van de steden waartussen ze heen en weer trekken, synchroon met de religieuze festivals die er plaatsvinden. Want dan valt er wat te verdienen voor vader: hij laat zijn kinderen klein plastic speelgoed verkopen of –als dat niet lukt- bedelen. Natuurlijk is de aalmoes in de Egyptische samenleving van groot belang, maar je druk maken over waar die aalmoezen heengaan of je afvragen wat er effectiever zou kunnen zijn dan wat geld weggeven, gebeurt maar zeer zelden.

Taghreed vond het helemaal niet leuk om die spullen te verkopen waarvoor haar vader al haar geld afpakte. En heel begrijpelijk: ze vond haar vader ook helemaal niet leuk. Toen ze na een paar weken weer was teruggekeerd naar de shelter, vroeg de psycholoog haar waarom ze zo bang was voor haar vader terwijl ze zelf zo’n klein krachtig meisje was. Zonder enige schaamte vertelde Taghreeb over de manieren waarop haar vader haar vastzette in metalen kettingen, met de ketenen om haar enkels en polsen op slot, waarna hij haar net zo lang sloeg tot hij totaal was uitgeput. Veel straatkinderen liegen om sympathie op te wekken en zo wat geld los te peuteren. Maar Taghreed wist dat Shaimaa haar geen geld zou gaan geven. Bovendien namen de littekens op haar lichaam elke twijfel over het waarheidsgehalte van haar verhaal weg.

Uiteindelijk liep het uitgebuite meisje weg. Ze schoor haar haren, bond haar borsten af en leefde op straat als een jongen, in een poging om zichzelf te beschermen. Ze vertelt me dat ze diegenen die haar onrecht hebben gedaan op straat makkelijker kan vergeven dan haar ouders, waarvan ze altijd heeft geweten dat die haar juist daartegen hadden moeten beschermen.

Taghreed is één van de meest speciale en mooie meisjes die ik ooit heb gekend. Ze is betrouwbaar en loyaal en vergeet het nooit als iemand iets goeds voor haar heeft gedaan. Ze zit tegenover me, houdt haar vijf maanden oude baby vast en vertelt me over haar droom om een eigen ID te hebben voor haar en haar kind. Dat is het;  dat is waar ze van droomt. Maar het is een droom die geen van ons, die van haar houden en om haar geven, makkelijk voor haar kunnen realiseren. De ouders van Taghreed zijn niet getrouwd; haar vader slaat haar elke keer in elkaar als ze hem ervan probeert te overtuigen met haar mee te gaan om zo’n ID te bemachtigen en de bureaucratie schrijft voor dat het niet voor elkaar komt zonder zijn medewerking.

Er zijn vrouwen in Egypte die vechten voor gelijke rechten, voor het recht om te werken, om de voogdij voor hun kinderen, om te kunnen scheiden. Taghreed is een jonge vrouw die vecht voor het recht om te bestaan in de ogen van de staat, het recht om erkend te worden als burger, het recht om (in haar eigen woorden) te bestaan als mens. Dit zijn geen problemen die wij als samenleving kunnen oplossen door in het voorbijgaan wat geld te geven aan een straatkind waar we medelijden mee hebben. Of een paar pond vlees tijdens Eid (Offerfeest) zodat we aan onze religieuze verplichtingen voldoen.

Wij, als de eerzame burgers die we zeggen te zijn, zouden verontwaardigd moeten zijn over het feit dat sommigen ervoor moeten vechten om gemist te worden als ze overleden zijn, om een papiertje vast te kunnen houden zodat ze basale zorg krijgen als ze een ziekenhuis worden binnengebracht of basale scholing kunnen krijgen ook al levert ze dat uiteindelijk misschien helemaal niet veel op.

We moeten zo verontwaardigd zijn dat die woede verandering teweeg brengt. We moeten de sociale akkoorden weigeren te ondertekenen als zij diegenen buitensluiten die te arm, te zwak, te bang zijn om zichzelf onze wereld binnen te vechten. Onze wereld waarin we zó blind zijn geworden dat we verbaasd zijn als we horen dat iemand geen ID heeft.

Ik ken iemand die in het buitenland een ID kreeg op de dag van aanvraag omdat ze geld en connecties had. Taghreed is nu al tien jaar lang misbruikt en geslagen en heeft heen en weer gereisd met geld dat ze heeft verdiend op een manier die ze haat. En het heeft niets opgeleverd. Ze heeft nog steeds geen ID.

Als u dit leest en u weet een manier om Taghreed te helpen en ervoor te zorgen dat ze een ID krijgt zonder bemoeienis van haar vader en zonder dat haar ouders moeten trouwen, stuur me dan een email: nelly.ali@gmail.com Taghreed en ik willen daar allebei heel graag meer over weten.

En als u het ook niet weet, vertel dan iedereen erover die u kent- en vertel ze dat voordat we ons druk maken over met welke hand te eten zodat de duivel ons niet zal bezoeken, we een hand moeten uitsteken naar diegene van wie de polsen in kettingen en ketenen zijn. Voordat we ons druk maken dat we nooit met onze linkervoet een toilet binnen stappen, moeten we ons eerst eens druk maken over de voeten die op de zwakkeren stappen omdat hun stemmen onze oren niet bereiken.

Taghreed heeft zichzelf ooit aan een gewelddadige groepsverkrachting gegeven om een jong meisje, nieuw op straat en nog maagd, te beschermen. Zulke loyaliteit verdient op zijn minst een ID.

أطفال شوارع و الإعاقة وبيع الجسد للنجاة.

prostitutionThis post was translated from the original post: http://wp.me/p1sf3y-gH by Aziz Arafat (@MikoBello8) and edited by Ahmed Fouda (@Fouda_) – many thanks to your generous efforts.

كانت ثالث زيارة لى إلى الملجأ, كانت الأجواء سعيدة ذلك اليوم وهو ما علمت به لاحقاً باقتران ذلك بوصول مولود جديد. فقد عادت شادية ومعها مولودها الجديد إلى البيت بعد يوم من عملية قيصرية أَجريت لها. طَلَبت اذا كان من الممكن لى الدخول لرأيتها , فانا لم ارى شادية من قبل , دخلت إلى غرفة النوم والتى كان بها ثلاث أسِرّة بطابقين و ستة خزانات كل منها مقفل بقِفل على حِدَ. شادية مستلقية على السرير وهى ترتجف. شعرت بالفزع , فلم يسبق لى وان قابلت شخصاً مصاب بمرض باركنسون ( وهو مرض يسبب ارتعاش في اطراف الجسم ). فجهلى لكلٍ من المرض وأطفال الشوارع لم يجعلنى مستعدة لرؤية طفل مصاب بذلك المرض. كانت شادية تبدو جميلة على الرغم من أنه بدى على عينها اليسرى من انه تم اقتلاعها.

كنت جديدة  في العمل ببحثى مع اطفال الشوارع وأيضاً كنت غير مهيأة للشعور بالألم الذى كان يجلبه لى هذا العمل ولكن على الرغم من ذلك لطالما كنت جيدة بإخفاء مشاعرى ورد فعلي , لذلك ابتسمت وسألت شادية اذا كان من الممكن لى بلمس طفلتها هانّا. ابتسمت لى . كم كانت هانّا رقيقة ! كم واثقة وهادئة بدَت لى تلك الطفلة الصغيرة  وهى ملفوفة ببطانية صفراء اللون مُتبرَع بها. كانت مستلقية بسعادة بجانب والدتها غير مدركة لما كانت تفقده في ذلك الحين. اخبرتُ شادية كم جميلة بدَت ابنتها وتمنيت لها بان تنشأ ابنتها بحياة سعيدة. الان استرجع ما قلته في ذلك اليوم وتصيبني القشعريرة .

خَرَجتُ من الغرفة لأتحدث مع شيماء فهى أخصائية نفسية رائعة , والتى شعرت بانى أرتجف فحاولت طمأنتي. أخبرتنى بأن هانّا هى المولودة الرابعة لشادية كمحاولة منها لإقناعى بان شادية معتادة  على مثل هذا الشيء. شعورى بكونى متطفلة لوجودى هناك بالإضافة إلى صورة شادية التي كانت تراود ذهنى وهى مستلقية مع انعدام الحس الأسرى والتي كانت بحاجة له حولها. علمت بأن ذلك الشعور سيطاردنى مدى العمر ولكنى لم أدرك بأن هناك المزيد لقصة فتاة الشارع تلك بالتحديد سيكون مصدر أرق لي، مسبباً ندماً مؤلماً مثيراً للكثير من الأسئلة في ذهنى عن القيمة الحقيقية للعمل الذى ذهبت هناك لأقوم به (أو عدمها).

تركت الملجأ وأنا أقوى مما كنت اعتقد. تذكرت من هى شادية, فتم اخبارى بشكل بسيط عنها وعن ظروفها, هى شابة صغيرة تعيش في الشارع بعد أن تركت والديها المتعسفين تبيعجسدها مقابل مأوى . اعتادت شادية المجيء إلى الملجأ لتلقى الرعاية الضرورية عند كل حالة حمل لها بحيث تتركه ومعها رضيعها أو رضيعتها بعد أربع أشهر من وضع جنينها. أنا لست من هواة الإحصاءات ولكن عاملى الملجأ يقولون لى بان 20% فقط من الفتيات اللواتى يقدمن إلى الملجأ يتم اعادة تأهيلهن مجددا داخل المجتمع ولكن بقية الفتيات كشادية يعدن إلى حياة الشوارع , فلا يوجد فهم كامل لتلك المشكلة لقلة الابحاث التي تتناول هذه المشكلة الاجتماعية.

كانت شادية قد هربت من منزل ابويها وذلك بعد تحمّل رهيب لسوء معاملة اهلها تجاهها كإبنة تعانى من إعاقة حركية ومنذ ذلك الحين وهى تعيش لسنوات في الشارع (وهو ما علِمت فيما بعد أنه شيء مكروه أو تابو). ثقافة تملك الأطفال تلقى بظلالها الخطيرة على الصدمة التي يعانيها اطفال الشوارع ذوي الإعاقة في مصر وشيء كهذا عادةً ما يُنسب إلى الفقر والجهل , ولكن ذلك ليس صحيحاً , فأنا أعرف مهندساً ناجحاً يعانى من إعاقة حركية وهو من عائلة ثرية جداً معظمها من الأطباء , فخلال طفولة هذا الشخص كان يتم تجاهله وإخفائه من قِبل عائلته امام الزوار والضيوف علاوة على استبعاده من الانشطة الاجتماعية كالزيارات إلى اصدقاء العائلة ولكن بخلاف قصة شادية , لم يكن يُعتدى عليه جسديا من الأهل. فلا تزال قسوة وسوء معاملته العاطفية والنفسية التي تسبب بها والديه كرد فعل على إعاقته تسبب له المشاكل في الكثير من مجالات حياته حتى هذه الأيام.

انا اعتقد بان شادية اكثر حظاً من غيرها من الفتيات الفقيرات واللاتى لديهن إعاقة ويشعرن بالضعف الذي يجعلهن غير قادرات على تخيل حياة بديلة أجمل. سبق وأن اتخذت شادية العديد من القرارات التي أدت بها إلى الاستلقاء بجانب طفلتها الرابعة والتى تعرفها بأنها لن تحتفظ بها. ولكن على من نُلقى نحن اللوم ؟ ففي مصر, لا يوجد نظام رعاية واهتمام بديل لاطفال الشوارع, فاتجاه شادية لحياة الشارع كان الخيار الأسهل لها, كذلك الحال للكثير من الأطفال الآخرين على الرغم من المخاطر التي يواجهوها. شادية تبيع جسدها مقابل بعض الطعام. أنا اتعجب وأسأل نفسى, من يقبل على نفسه ان ينام مع فتاه لديها اعاقة مقابل ساندويتش او توفير مسكن مؤقت لها ؟, هل هم نفس الرجال الذين أتطلع إلى ان يقوموا بالمساعدة في ادارة الحملات معنا لإحداث التغيير وتوفير الأمن للأطفال المحتاجين، الأكثر تعرضاً للمخاطر؟

كانت جميع محاولات الملجأ قد فشلت لإعادة تأهيل شادية , كانت أولها إعطاء شادية قرض صغير لتفتح كشك للبيع ولكنها قد فشلت في إدارته, أيضا حاول الملجأ ان يُزوج شادية لرجل أيضا محاولة إقناعها لترك طفلها في ملجأ يسمى  ملجأ الأحلام وهو للأطفال تحت سن الخامسة بحيث يتركن الفتيات اطفالهن هناك ويزرن أطفالهن متى شئنَ , على الرغم من ذلك, باءت جميع المحاولات بالفشل مع شادية .

على الرغم من عدم قدرتى على معرفة قصتها بالكامل منها , اختارت شادية على أن أقدم أنا لها بعض المساعدة , طلبت منى ان احضر لها بعض الأشياء كمزيل العرق, شامبو وسماعات لمشغل الموسيقى لها. كان ذلك أقل ما يمكن أن اقدم لها . طلبت منى شادية خلال زيارتى لها في فترة العيد ان أقدم لها مساعدة لم أتوقعها , طلبت منى ان آخذ هانّا , قمت بحملها وضمها إلى صدرى ظناً منى انها تريد اخفاء ما تلقت من نقود يوم العيد في مكان ما, ولكن لا لم يكن ذلك ما خطر ببالى. هى أرادتنى أن اخذ أبنتها.

حَمَلت “هانا”، ظنا مني أن شادية تريد الذهاب لتضع نقود العيد (العيدية) بعيدا، فوضّحت أنها تريدني أن آخذ إبنتها معي، لأربيها، مدى الحياة

قضيت ساعة كاملة وانا أُحدث شادية عن مدى براعتها باعتنائها بطفلتها, كنت صادقة بذلك , فقد كانت هانّا وامها دائماً تفوح منهن رائحة جميلة  , وبدى لى مدى اهتمام شادية بطفلتها فهى دائمة هادئة لا تبكى ودائماً ما تكون مستلقية بالقرب منها, أخبرتها عن مدى حب هانّا لها وهو ما كان واضحاً بالنسبة لى، وكيف أن هانا ستكبر لتقف بجانبها وتكون سندا لها . كان قد بدى علىَّ مدى سذاجتى بعد أشهر من وجودى معهن, ولكن في المرة اللاحقة التي زرتهن بها, كان شادية وطفلتها قد إختفيتا.

لاحقاً وبعد بضعة أشهر, خلال جولتى بصحبة تغريد التي استغرقت 3 ساعات إلى الجرّاح   , وجدت أن شادية قد باعت طفلتها مقابل 500 جنيه لزوجين, وان ذلك الزوجين قد أخذا هانّا ولكنهما لم يدفعا لها مقابل ذلك.

بطريقة ما… شعرت بأنى قد خذلت شادية وشعرت بأننى السبب لما حدث لشادية لعدم قبولى باخذ طفلتها. ولكن المجتمع والحكومة محاسبين ايضا لجعله من المستحيل قانونياً لى أخذ هانّا. أُدرك أيضاً ان المسؤولية تقع على عاتقنا جميعاً بأن بلدنا لا توفر نظام رعاية بديلاً ومُرَاقباً افضل من الحالى للعناية بالأشخاص كمثل شادية. هانّا سوف تظل تطارد افكارى، وأتمنى أن تطارد أفكار كل مصري كان في إستطاعته وفي سلطته توفير بديل افضل لشادية وأطفالها وسلامتهم، ولم يحرك ساكناً

أطفال الشارع الذين يستعطفون الهبة مننا اليوم، سيتحولون للخارجين عن القانون الذين يضعون رقابنا تحت أنصالهم، وهذا ما نستحقه [إحقاقاً لتجاهلنا لهم]

Straatkinderen: de ketenen van kwetsbaarheid

Street Children and the Shackles of Vulnerability: translated kindly by Maja Mischke (original post in English here  http://wp.me/p1sf3y-ge )

————-

Deze blog is voor Farah. Haar ongelofelijke moed en kracht blijven voor mij onovertroffen.

Eén van de dingen die me steeds weer frapperen bij mijn werk met straatkinderen is hoe uitgesproken ze zijn. Ik ben iedere keer weer verrast, zelfs met stomheid geslagen door hoe goed ze zich uit kunnen drukken met woorden, met een enkele zin.

Terwijl ik met Maya sprak (ik kende haar al een paar maanden), voelde ik dat ik een stapje dichterbij durfde te zetten: “Ik weet dat je stiefmoeder wreed was en je vader altijd haar kant koos. Maar soms klinkt het alsof het leven dat je op straat leidde nog veel wreder was. Veel mensen vragen me:  waarom kiezen kinderen zoals jij voor de straat als het thuis minder gevaarlijk is?”

Waarop ze antwoordde: “Omdat het gemakkelijker is om de straat te vergeven: je verwacht niet dat de straat van je houdt, zoals je dat van je familie verwacht.”

Maya’s leven –zowel op straat als daarbuiten- is vervuld met redenen om alle geloof in de wereld en de menselijkheid te verliezen; haar veerkracht en lach is voldoende om het te herwinnen. Het is één van de dingen die ik van Maya heb geleerd: de keuze tussen twee nadelen, tussen twee slechtste scenario’s. Straatkinderen als Maya roepen verschillende reacties op bij de mensen die haar ontmoeten en haar verhaal horen, omdat ze in een opeenvolging van keuzes vaak de verkeerde heeft gemaakt. De minder toleranten zal het ontgaan dat de verwaarlozing en het misbruik waaronder ze heeft geleden sinds ze drie jaar oud was haar mogelijk niet hebben voorzien van de vaardigheid om het beter te doen. Voor andere kinderen is de straat niet een keuze tussen twee onfortuinlijke wreedheden, maar de enige manier om te overleven.

Het is een misverstand dat armoede de voornaamste oorzaak is voor het feit dat kinderen op straat leven. Het opbreken van gezinnen en geweld zijn de echte valkuilen. Misbruik. Waarom zou Farah anders op straat zijn?

Farah is een ongelofelijk mooi 14-jarig meisje. Toen ze 12 werd vond Medhat, haar oom van moeders kant, het hoog tijd dat ze deel ging uitmaken van zijn prostitutienetwerk. Hij deed haar geen voorstel: ze werd gewoon geacht in de voetstappen van haar moeder te treden. Farah’s moeder had jarenlang geld in haar broers laatje gebracht en Medhat verwachtte dat Farah flink aan zijn inkomen zou kunnen bijdragen. Zo moedig als ze was, weigerde Farah. Klant na klant klaagde erover hoe Farah naar de ontmoetingen gesleept moest worden en uiteindelijk nam Medhat zijn toevlucht tot geweld.

Farah werd gedurende 8 maanden aan een ketting geklonken die aan het plafond was vastgemaakt. In deze eenzame wereld die haar nieuwe thuis werd, in deze positie, werd Farah dagelijks door haar oom verkracht. Ze kreeg hangend te eten, ze deed hangend haar behoefte, ze sliep in haar ketenen. En in haar opstandige veerkracht weigerde het kleine meisje toe te geven.

Nu moeten we het in verband met veerkracht even over kwetsbaarheden hebben. Het lichaam van een kind, de zwakheid ervan, de beperkingen die het heeft, maar ook het vermogen een stem te laten horen en keuzes te maken om de eigen realiteit vorm te geven, alsook de fysieke kwetsbaarheid van een kind: al dat is juist hetgene dat door de volwassen wereld dient te worden beschermd, als was het een dure plicht.

Het ontbreken van die bescherming heeft ertoe geleid dat de moed van Farah afnam om beslissingen te nemen die ze niet vol kon houden. En het was toen haar lichaam nog verder verzwakte, toen de ketenen nog strakker waren gemaakt, het metaal door haar huid heen knaagde tot op haar botten, dat ze haar volgende beslissing nam.

Farah vertelde haar oom dat ze het opgaf, dat hij had gewonnen. Ze vertelde hem dat ze het ‘brave meisje’ zou zijn dat hij zich gewenst had en dat ze zou doen wat hij wilde. Terwijl hij haar losmaakte, terwijl hij de sloten opende van de kettingen die haar polsen en dunne enkels gebonden hielden, plande ze haar ontsnapping. Farah rende naar het raam en gooide zichzelf naar beneden vanaf de derde verdieping.

Hoe ze het heeft overleefd is voor ons allen bij de shelter onbekend. Het aantal gebroken botten was het bewijs voor de wanhoop en de prijs die dit kleine meisje betaalde voor die fysieke kwetsbaarheden en veerkrachtige keuzes. Ze werd niet alleen om haar gebroken botten naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis gedragen, maar ook voor de doorgesleten plekken in de huid bij haar bovenbenen en billen, veroorzaakt doordat ze zichzelf maandenlang had bevuild. En voor de brandplekken daar waar ze was vastgebonden. Maar hoe zat het met de verkrachtingen? Hoe zat het met het trauma? En met de toekomst? Wiens verantwoordelijkheid was het om dat alles te helen?

Toen ze voldoende hersteld was, vertrok ze. Naar de straat. En toen verwees de politie haar naar onze shelter. Het moment dat ze binnen kwam lopen is onvergetelijk voor iedereen die daarbij aanwezig was. Shaimaa heeft me verteld dat ze soms nog over Farah’s polsen droomt.

Waarom ik u dit verhaal vertel, lezer? Het is niet alleen om zomaar even uw hart te breken. Ik heb het niet eens geschreven om u eraan te herinneren dat achter elk meisje dat op straat leeft een individueel en persoonlijk levensverhaal schuilgaat. Ik heb dit geschreven zodat we andere vragen kunnen gaan stellen. Ik deel dit om te laten zien dat het ineffectief is veel kinderen ervan te proberen te overtuigen dat het leven op straat slecht voor ze is. Voor kinderen zoals Farah, en helaas zijn er velen zoals zij, staat de straat voor hoop, vrijheid en vriendschap en onvoorspelbaarheid. Totdat wij begrijpen wat de straat echt betekent voor deze kinderen, totdat we NIET meer als eerste proberen ze te verenigen met hun families zodat we onze subsidies veilig stellen, totdat we ze alternatieven kunnen bieden…zouden we wel eens meer kwaad dan goed kunnen doen.

Street Children, Disability and Prostitution for Survival.

It was my third visit to the shelter. There was a happy atmosphere today which I later learnt always accompanied the arrival of a new baby. Shadia had come home with her new born after a C-Section the day before. I asked if I could go in to see her. I had never met Shadia before. I walked into the bedroom that housed 3 bunk beds and 6 single wardrobes, each padlocked. Shadia lay shaking in the middle of the well made bed. I panicked. I had never met someone with Parkinson’s disease before. My ignorance, both of the illness and of street children hadn’t prepared me that a child with parkinson’s could end up here. Shadia also had her left eye gauged out. But Shadia was beautiful.

I was new to my research with street children and still very unprepared for the heart ache that this work brought with it. I am, however, great at covering up my reactions so I smiled, asking Shadia if I could touch her new born baby Hannah. She smiles as her whole body convulses and nods that I can. How soft Hannah was! How content and calm this little pink human, wrapped in a clean yellow hand me down blanket, she lay next to her mother blissfully unaware of all that she was missing already. I told Shadia how beautiful her daughter was and wished her a life of happiness bringing her up. I look back at what I said that day and cringe.

I went out to speak with the incredible psychologist Shaimaa, who having realised I was shaken, tried to reassure me. She told me this was Shadia’s fourth baby. In her attempt to explain this was something Shadia was used to, I knew that this image of her laying there, me as an intruder, the lack of family around her, would be one that would haunt me for lifetimes to come. What I did not know, was that there was more to this particular street girl’s story that would plague my dreams, cause aching regrets and raise so many questions about the true value, or lack of, the work that I had gone there to do.

Leaving the shelter, stronger than I anticipated, I remembered who Shadia was. I had very briefly been given a summary of her circumstances; a street girl who left her abusive parents and prostitutes herself on the street for safety. Shadia has come to the shelter to receive care during each of her pregnancies and leaves four months after she gives birth, taking her baby with her. I am not a fan of statistics, but the shelter staff tell me only 20% of the girls that come to them are rehabilitated back into mainstream society. The rest, like Shadia leave back to the street and research is acutely lacking so that there is no comprehensive understanding as to why.

Shadia, in her incredible resilience to her parent’s abuse of their disabled child, ran away and has been living on the street for many years. This too is something I have found to be taboo. Again, the culture of ownership of children sheds an extraordinarily dangerous and disappointing shadow on the trauma disabled children in Egypt suffer. It is also frequently misattributed to poverty or illiteracy. This is not true. I know an outstanding engineer who suffers from a disability who comes from an extremely wealthy family of doctors. During his  childhood he was “hidden” away from guests, not allowed out on family visits to friends and though not physically abused like Shadia, the emotional and psychological abuse that resulted from his parents reaction to his disability is still crippling in many areas of his life.

In extremely difficult circumstances, I say that Shadia is much luckier than many other poor, disabled children who are so vulnerable they are unable to imagine an alternative life. Shadia made a series of decisions that led her to lay on this bed with a fourth child she knew she would not keep. But who is to judge her for this? In Egypt, there is no alternative child care system worth the letters typed and turning to the street that is more bearable to her, as it is to many children with all it’s risks and dangers, Shadia prostitutes herself for food and shelter. I wonder who it is that would sleep with a disabled child in exchange for a sandwich and safety? Are they the same men I am hoping will campaign with us for change, for protection of our most vulnerable children?

The shelter’s attempts to rehabilitate Shadia have been many, from giving her a micro loan to open a kiosk which she was not able to run, to trying to marry her to a man she bought back, to trying to convince her to leave her child in the Dreams shelter for under fives which other street girls leave their babies and come to visit them. All of these attempts had failed.

Despite my not having got to know most of her story from her, Shadia picked up that I could be a useful source to her, so she would ask me for deodorant, shower gel, mp3 headphones. I would oblige; the least I could do. But it was during my visit in Eid that Shadia surprised me with an unexpected request. She asked me to take Hannah. I lifted her into my arms thinking Shadia wanted to go put away her Eid money. But no, Shadia wanted me to take Hannah, for good.

I spent an hour talking at Shadia, telling her how well she takes care of her daughter. It was true, little Hannah and Shadia always smelt delightful, she was so well taken care of, always calm, always close to her. I told her how much Hannah obviously loves her, how she would grow to be her support. I was still so naive, months after living amongst them. The next time I visited, Shadia and Hannah were gone.

It was a few months later, on my three hour ride to the reconstructive surgeon with Taghreed that I find out Shadia had sold Hannah for £50, and that the couple who took her took Hannah and never paid Shadia.

Somewhere in all this, Hannah’s blood is on my hands for not taking her when Shadia asked me to. But society and government too are accountable for making it legally impossible for me to take her. And we are all responsible that our country does not offer monitored alternative care. Hannah will continue to haunt me and I pray that she weighs heavily on all Egyptians who have the power to have provided an alternative for Shadia and safety for her babies and did not.

It’s the same street babies that pull at the strings of our heart today, that grow into the thugs that pull the trigger to our heads tomorrow. And we would deserve it.

Crianças de rua: os grilhões da Vulnerabilidade

Este blog é para Farah, cuja coragem e força incrível permanecem inigualáveis em minha mente.

 

Uma das coisas que estou mais surpreso com o meu trabalho com crianças de rua é a forma como eles são articulados. Eles muitas vezes surpresa e humilde me com o quão bem eles podem expressar-se na narrativa. Enquanto fala com Maya, a quem eu agora tinha conhecido há alguns meses, eu senti que eu poderia forçar um pouco mais “Eu sei que sua mãe passo foi cruel e seu pai sempre teve o seu lado, mas às vezes parece que a vida que você levou na rua era muito mais cruel. Muitas pessoas me perguntam por que as crianças gostam de você escolher a rua, se não é tão perigoso em casa? “, Ao que ela respondeu:” porque é mais fácil de perdoar a rua, você não espera que ele te amar do jeito que você faz com o seu família “.

 

A vida de Maya tanto dentro como fora da rua é uma cheia de motivos para fazer você perder a fé no mundo e da humanidade, sua capacidade de resistência e risos, o suficiente para fazer você recuperá-la. É uma das coisas que aprendi com Maya, o poder de escolha entre dois males, entre os dois piores cenários. Crianças de rua, como Maya pode e geram respostas diferentes de pessoas que conhecê-la e ouvir a história dela, porque em uma série de escolhas, ela é muitas vezes feito as coisas erradas. A menos tolerantes vai deixar de ver que a negligência e abuso que sofreu em três anos de idade, não pode ter o seu equipado com o que é preciso para fazer melhores. Para outras crianças, a rua não é uma escolha entre dois crueldades lamentável, mas a única opção para a sobrevivência.

 

A pobreza é muitas vezes injustamente fez culpado como a razão pela qual as crianças de primeira linha são empurrados para as ruas. Desagregação familiar e violência são os verdadeiros culpados. Abuso é a culpa. Por que outra razão Farah estar na rua?

 

Farah é uma incrivelmente bela 14-year-old girl. Quando ela fez 12 anos, seu tio materno, Medhat, decidiu que era hora de Farah para participar de sua rede de prostituição. Ele ofereceu-lhe nenhuma proposta, ela era apenas a seguir os passos de sua mãe. A mãe de Farah foi trazendo dinheiro para seu irmão há anos e Medhat tinha grandes esperanças para o jovem Farah para acrescentar mais a este resultado. Admirável em todas as suas decisões, Farah recusou. Cliente após cliente iria reclamar Farah sendo arrastado para onde estavam e, eventualmente, Medhat teve de recorrer à violência audição.

 

Farah foi preso durante 8 meses a partir do teto. Neste mundo solitário que se tornou sua nova casa, e nesta posição, Farah foi estuprada diariamente por seu tio. Ela foi alimentada enforcamento, foi ao banheiro enforcamento, dormiam em suas algemas, e em sua capacidade de resistência, a menina se recusou a dar dentro.

 

É aqui foram precisa considerar as vulnerabilidades ao falar de resiliência. O corpo de uma criança, é fraqueza, é limitação, que apesar de tudo agência e de voz pode fazer para mudar posicionamentos, a vulnerabilidade física das crianças é a mesma coisa que o mundo adulto tem o dever de proteger. É esta falta de proteção, o que decepcionou a coragem de tomar decisões Farah ela não podia viver. E foi quando o corpo tornou-se ainda mais fraco, quando as amarras se tornou mais apertado, o roer de metal é muito além de sua pele até os ossos, ela fez sua próxima decisão.

 

Farah disse a seu tio que ela desistiu, que tinha ganhado. Ela disse que seria a “boa menina” que ele queria e ela fazer o que ela quiser. Desencadear-la, transformando as fechaduras das correntes que aprisionam os tornozelos e os pulsos finos, sua fuga foi planejada. Farah correu para a janela e se jogou do quarto andar.

 

Como ela sobreviveu é desconhecido para todos nós no abrigo. O número de ossos quebrados era manifesto de o desespero eo preço esta menina pago por essas vulnerabilidades físicas e escolhas resistentes. Ela foi levada para o hospital mais próximo, não só para os ossos, mas também para a pele desgastada em suas coxas e nádegas de ter molhado e sujo-se todos os meses, das queimaduras, onde foi amarrado. Mas, o que dizer do estupro? O que o trauma? E sobre o futuro? Cuja responsabilidade era para curar isso?

 

Quando ela estava bem o suficiente para ir embora, ela saiu para a rua. Foi então que a polícia encaminhou para o abrigo. No momento em que ela entrou em um momento em que todos os que estavam lá nunca vai esquecer. Shaimaa me diz que ela ainda pode ver os pulsos da garota de seus sonhos.

 

Por que eu disse que essa história, leitor? Você está enganado a pensar que é apenas para quebrar o seu coração. Eu nem sequer escrito como um lembrete das histórias individuais de cada uma das meninas na rua, como costumo fazer. Eu escrevi isso para que possamos começar a fazer perguntas diferentes. Eu estou compartilhando isso para demonstrar que a tentativa de convencer muitas crianças que a rua é ruim para eles é ineficaz. Para as crianças, como Farah, e, infelizmente, há muitos, a rua é a esperança, é liberdade, é amizade, é imprevisível. Até entendemos o significado da rua para as crianças, até que a primeira coisa que fazemos com eles não é reintegrá-los com suas famílias como prioridade para garantir mais financiamento, até que possamos oferecer alternativas, então podemos estar fazendo mais mal do que bem.